De terugkeer van de klassieke levensverzekering
Risicovolle verzekeringsproducten zoals unit-linked verzekeringen waren vóór het uitbreken van de financiële crisis erg in trek wegens hun zeer aantrekkelijk rendement.
Door de financiële crisis, de forse daling van de rendementen en de toenemende afkeer van risico, liggen veilige verzekeringsproducten opnieuw goed in de markt. Binnen deze context is de interesse voor de klassieke levensverzekeringsproducten dan ook sterk toegenomen.
De klassieke levensverzekering
In België is de term ‘klassieke levensverzekering’ algemeen ingeburgerd, maar het product is er ook gekend onder de naam ’tak 21’ ; in Frankrijk spreekt men dan weer van ‘grande branche’ en ‘assurance prévoyance’ (‘voorzorgverzekering’).
Bij een klassiek levensverzekeringscontract gaan de verschillende partijen (verzekeringnemer en verzekeraar) een verbintenis aan die van bij de ondertekening van het contract vastligt. De premiebedragen en de verschillende technische grondslagen, zoals bijvoorbeeld de rentevoet, zijn van bij het afsluiten van het contract bekend. Dit betekent dat de verzekerde kapitalen volledig gewaarborgd zijn. De verzekeringnemer loopt bijgevolg geen enkel risico.
Binnen de klassieke levensverzekeringen zijn verschillende formules mogelijk, zoals verzekeringen « met uitgesteld kapitaal zonder terugbetaling van de premies » of verzekeringen « met uitgesteld kapitaal met terugbetaling van de premies ». In het eerste geval wordt het kapitaal enkel uitgekeerd indien de verzekerde op het einde van het contract nog in leven is; komt hij eerder te overlijden, dan wordt er geen kapitaal uitgekeerd. In het tweede geval wordt het kapitaal uitgekeerd indien de verzekeringnemer op het einde van de looptijd nog in leven is; overlijdt hij vóór die datum, dan worden de premies uitgekeerd. Er is ook nog een gemengde formule die het kapitaal uitbetaalt zowel bij overlijden als bij leven.
Klassieke levensverzekeringscontracten vertonen trouwens allemaal dezelfde eigenschappen: over het algemeen worden ze voor een langere periode onderschreven (60 of 65 jaar), hebben ze een vaste premie en waarborgen ze het bedrag van de verzekerde kapitalen.
De IT-behoeftes van verzekeringsmaatschappijen
De klassieke levensverzekeringsproducten waren de eerste verzekeringsproducten die op de markt werden gebracht. In de meeste IT-polisadministratiesystemen is het beheer van dit type product dan ook voorzien. Maar deze systemen werden de laatste vijf jaar enigzins verwaarloosd ten voordele van systemen die risicovolle (unit-linked) levensverzekeringsproducten beheren, omdat deze laatste nu eenmaal beter opbrachten in de periode voor de crisis.
Nu de klassieke levensverzekeringen als gevolg van de financiële crisis terug op de voorgrond treden, zijn heel wat verzekeraars tot de vaststelling gekomen dat hun IT-systemen voor het beheer van klassieke levensverzekeringen verouderd zijn. Deze systemen scoren vooral slecht op de 3 volgende punten:
Operationele efficiëntie : deze systemen zijn niet voldoende geautomatiseerd.
Productinnovatie : deze systemen laten niet toe om snel te innoveren en leggen de verzekeraars een te lange « time to market » op.
Commerciële efficiënte : deze systemen maken nog vaak gebruik van weinig flexibele en niet-ergonomische interfaces die meestal geen toegang op afstand mogelijk maken waardoor verzekeringsmaatschappijen geen efficiënt verkoopnetwerk kunnen uitbouwen.
Vernieuwd marktsegment
De hernieuwde populariteit van de klassieke levensverzekeringen en de verouderde IT-systemen voor het beheer van deze producten verplichten verzekeraars ertoe om hun infrastructuur te herzien.
Marktanalisten bevestigen deze tendens met cijfers: 50% van de verzekeringsmaatschappijen zou bezig of van plan zijn om hun IT-systeem voor het beheer van individuele levensverzekeringspolissen tijdens de komende 12 maanden te vervangen. Wat uiteraard interessante opportuniteiten biedt voor leveranciers van geavanceerde software !
Didier Lambert – Verzekeringsexpert (actuaris) BSB
Erika Bourguet – Marketing Manager BSB
